به بهانه فرا رسیدن بهار
ساعت ٩:٢٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/۱٢/٢۸ 

سحرگاه بهاری، صبح آدینه

در آن ساعت که از ره می رسد

           با کوله بار نور

                       خورشیدِ جهان افروز،

گذارم گام در راه صعود قله ای سرسخت

و در اول قدم یاد آورم با خود

که طولانی ترینِ راه ها هم می شود آغاز

                                                     با یک گام.

*

شگفتا همت پیران

         که در این صبح روح افزا

عصا در دست

    با قدی خمیده

             لنگ لنگان

                هم نفس، هم دل

                    ز هر جانب به کوهستان چنان رودی روان باشند.

نشسته برف پیری بر سر و روشان

ولی روحی پر از شادی و شور و زندگی دارند و

با هم، یک صدا، جانانه

       تصنیف "بهار دلنشین" و

                           "شد خزان" و

                               نغمه ی "مرغ سحر" خوانند.

*

چه خوش باشد

    گذشتن از میان چشمه ساران

           پر شدن از عطر گلها و نسیم نوبهاران

               ره سپردن تا فراز یالهای کوه سرکش

           پنجه در پنجه شدن با صخره های سخت و سنگی

    پا نهادن بر ستیغ قله ی مغرور و وحشی

و رسیدن تا خدا و

                     گم شدن از خود

سر تسلیم ساییدن

                    به درگاه اهوراییِ آن کوه آفرینِ پاک.

*

به کوهستان

همه با هم رفیق و یار و همراهند،

   همانند رقابتها

        کسی اول شدن را افتخار خود نمی داند

                         لگد بر ساق یکدیگر نمی کوبند.

ادب، پاکی، تواضع، احترام پیش کسوت

دستگیری، پیروی از جمع

                                 بوَد منشور کوهستان.

*

بهاران بار دیگر آمد و

            گل در چمن رویید،

    بیا تا این بهار زندگی را قدر بشناسیم و

        این دم را غنیمت بشمریم و

تا توانیم از نسیم نو بهاران در طبیعت باصفا گردیم.

بیا تا عشق را سرمشق خود سازیم و

    پیوسته به کار دل بپردازیم و

             همواره خدای مهربان را نیک بستاییم.

 

                                       مجید

                                                                           اسفند ٨٨


کلمات کلیدی:
 
ساز ناکوک
ساعت ۱٠:۳٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۱٢/۱٥ 

ساز دلم ناکوک است
هرچه مضراب می زنم
صدای دلنوازی از آن به گوش نمی رسد
گاهی
هر نوایی که خودش می خواهد، سر می دهد
من آواز اصفهان می نوازم
او به حجاز می رود،
من ماهور می نوازم
او شور می زند
می دانی،
با ساز ناکوک نباید نواخت
یا باید بدانی چگونه کوکش می کنند
یا باید بدهی برایت کوکش کنند
کوک کردن آن که از ما بر نمی آید
پس به قول خواجه ی شیراز:
«ما بـدان مـقـصـد عـالـی نتـوانیـم رسیـد»
«هم مگر پیش نهد لطف شما گامی چند»

 

پی نوشت:
پاسخ به شعر حسین عزیز در نظرات:
             صدای  ساز  ناکـوکـم  شـنـفـتـی
             دوبیتی خواندی و از عشق گفتی
             تو با دیم دام مفاعـیـلـن دارام دام
             غـبـار غـم از ایـن  آیـیـنـه  رفـتـی

پاسخ به نظر آرنوش عزیز:
             مـگـر  سـاز  تـو  هـم نـاکـوکـه دکتر؟
             دلـت چـون خـانـه ی مـتـروکـه دکتر؟
             به من گفتن که کیف ات کوکه کوکه
             برنـجـت پـاک و بـی شـلـتـوکه دکتر!


کلمات کلیدی: