كشور عادی يا استثنايی
ساعت ۱٢:۱٠ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/۳/۱٧ 

آيا ما نسبت به كل جهان يك كشور نرمال هستيم يا يك كشور استثنايی؟ وقتی ميكروفون صدا و سيما را جلوی هر كدام از ما بگيرند، صرفنظر از سطح فرهنگ و تحصيلاتمان، همه می گوئيم كه هيچ كجای دنيا مردمی مثل مردم ما ندارد. واقعا ما تا كنون مردم چند كشور را ديده ايم كه اين قدر محكم به اين جمله اعتقاد داريم.
چند روز پيش در اخبار آمد كه تيم ملی فوتبال ناشنوايان كشورمان مقام نخست مسابقات آسيايی را كسب كرد. يكی از دوستان به طنز گفت: «شايد اين پيروزی به اين دليل باشد كه بازيكنان هنگام بازی حرفهای مربی را نمی شنيدند و همانطوری كه می خواستند بازی كردند و به همين دليل موفق شدند».
 اگر كه ما كشوری استثنايی هستيم، پس روشهای معمول مديريت به درد ما نمی خورد و بايد به دنبال روشی مناسب فرهنگ خودمان باشيم ولی اگر كشوری نرمال هستيم و با اين حال در مديريت ناموفقيم، پس بايد احتمال بدهيم كه اصول و روشهای مديريت را به درستی نياموخته ايم.


کلمات کلیدی: