مالکیت معنوی
ساعت ٩:٥٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۱/۱٧ 

برای خرید فیلم کنسرت فاخر «سیمرغ» ساخته "حمید متبسم" با اجرای "همایون شجریان" به یکی از فروشگاه های معتبر محصولات فرهنگی هنری در بهارستان رفته بودم. وارد فروشگاه که شدم، خانم فروشنده در حال تمرین سه تار بود. چند مشتری دیگر هم وارد شدند و او مشغول پاسخ شد. من هم داشتم آلبوم های دیگر را می دیدم.
نوبت به من که رسید، فیلم کنسرت را خواستم. جعبه حاوی دی وی دی کنسرت را نشان داد و گفت قیمت بسته شرکتی هجده هزار تومان و بسته غیر شرکتی دوازده هزار تومان است. پرسیدم فرق این دو چیست؟ گفت هیچ فرقی ندارند. گفتم می شود آن یکی را ببینم؟ یک بسته دیگر آورد که در آن یک دی وی دی خام را بدون چاپ، رایت کرده بودند. پرسیدم این را خودتان رایت کردید؟ پاسخ مثبت داد. گفتم کپی رایت آن چی؟ به راحتی پاسخ داد، اگر نسخه ارزانتر میخواهید، می توانید این را ببرید.
گفتم همان نسخه شرکتی را بدهید. یک جعبه حاوی فیلم را داد که کاور سلفونی روی آن باز شده بود. گفتم لطفا یک نسخه باز نشده به من بدهید. گفت فکر نمی کنم داشته باشیم. وقتی تعجب من را دید، گفت بگذارید نگاه کنم. بعد از یک دو دقیقه کلنجار رفتن زیر ویترین، یک نسخه باز نشده آورد و گفت یک پیشنهاد بهتر دارم. این نسخه، همراه یک سی دی صوتی کنسرت هم هست که ما آن را بیست هزار تومن می فروشیم ولی اگر سی دی صوتی را جداگانه بخواهید، قیمت آن شش هزار تومان است. تازه متوجه شدم که سی دی صوتی بسته های باز شده را هم جداگانه می فروشند.
بسته کامل را گرفتم و واقعا متاثر شدم از این که یک فروشنده اهل هنر، در قلب بازار موسیقی پایتخت، به این سادگی مالکیت معنوی را به سخره می گیرد و هیچ نظارتی بر عملکرد آنها وجود ندارد.


کلمات کلیدی: