خيابانهای تهران
ساعت ۱٠:٠۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/۸/۱٦ 

تهران شهری‌ است كه در آن ماشين ها در كوچه های باريك با سرعت ۷۰ كيلومتر در ساعت حركت می كنند، در خيابانها با سرعت ۲۰ كيلومتر در ساعت می رانند و در بزرگراهها پارك می كنند تا راه باز شود.

تهران شهری است كه در آن دو نفر روی دوچرخه می نشينند، چهار نفر روی موتور سيكلت سوار می شوند، شش نفر داخل ماشين می نشينند، ۲۵ نفر داخل مینی بوس می نشينند و ۶۰ نفر سوار اتوبوس می شوند.

در خيابانهای تهران، پياده ها حتما از وسط خيابان رد می شوند، اتومبيل ها حتما روی‌خط عابر پياده توقف می كنند و موتور سيكلت ها حتما از پياده رو عبور می نمايند.

در تهران هميشه همه چراغها قرمز است، اما هر كسی دوست داشت، از آن عبور می كند.

رانندگی در تهران مثل سياست ايران است، هركسی هر كاری دلش بخواهد می كند، اما همه چيز به كندی پيش می رود.

مردم تهران وقتی سوار تاكسی می شوند،‌ طرفدار براندازی هستند، ولی وقتی به مهمانی می‌روند،‌ اصلاح طلب می شوند.

در خيابانهای تهران همه صحنه های فيلمهای بزن بزن را می توان ديد، اما تماشای اين فيلمها در سينما ممنوع است.


کلمات کلیدی: