پیک موتوری

با مشاور باکلاس بازاریابی و فروش شرکت که از دوستان قدیمی است، قرار جلسه‌ای اضطراری حدود ظهر گذاشته بودیم. داشتیم وارد جلسه می‌شدیم که متوجه شدم ناهار نخورده است. هر چه اصرار کردم سفارش غذا بدهم، گفت که بعد از این جلسه باید برای جلسه با مدیر عامل یکی از بزرگترین شرکتهای تولید کننده مواد شوینده و بهداشتی، سریع از دفتر ما - میدان هفت تیر - به میدان ونک برود. بالاخره قبول کرد که سفارش غذای حاضری بدهیم و او هم به کارش برسد.
اواخر جلسه بود که یکی از همکاران پیامک زد:
I`m so sorry! Could you Please come out for a minute? We don’t know how to decide about his lunch.
برایش نوشتم: Sausage Sandwich Please
جلسه بیش از زمانبندی طول کشید، حدود یک ربع به جلسه بعدی مشاور باکلاس باقی مانده بود که از جلسه بیرون آمدیم. نگران بود با این ترافیک چطور طی یک ربع به میدان ونک برسد.
سراغ ساندویچ را گرفتم، منشی گفت هنوز نرسیده. از او خواستم که به رستوران تلفن بزند و بگوید که غذای ما را با پیک موتوری بفرستد و به راننده موتور بگوید که باید از دفتر شرکت، به میدان ونک برود.
موتوری که رسید، با مشاور باکلاس پایین رفتیم. خوشبختانه یک وسپا بود. کیف چرم لپ‌تاپش را در خورجین موتور گذاشتم، ساندویچ را به یک دستش دادم و نوشابه را به دست دیگرش.
گفتم مهندس، این را گاز بزن، هر وقت تمام شد تو هم به مقصد می‌رسی!
...

چند دقیقه بعد، مشاور با کلاس که حسابی مشعشع شده بود پیامک زد:
وسپا و ساندویچ
کت و کیف چرم
وای چه لذتی ...

/ 3 نظر / 15 بازدید
سینرژی

اکبرجان، از بچه‌های دانشگاه نبوده ...

امیرعلی

سلام! یاد دوران ترک نشینی خودم افتادم. برای رسیدن به قرارهای کاری! دفتر پیشران میدان ولیعصر بود، هم طرح بود و هم شلوغ و موتور بهترین وسیله! ای روزگار ..........! بماند که ما با کلاس نبودیم و کت چرم هم نداشتیم و اینها ...! خلاف آمد عادت جالبی کرده اید! یا علی مدد!